Redakcja portalu grecjawogniu.info przygotowała poszerzoną wersję broszury "Znak Życia", traktującą o dwóch anarchistach , którzy dokonali zamachu na szefa włoskiej firmy nuklearnej Roberto Adinolfiego. Pozycja ta jest ciekawa już choćby ze względu na zawarte w niej informacje o pobycie tych aktywistów w więzieniu, czy procesie jaki im wytoczono. Przekazujemy z tego portalu informacje na temat w/w wydawnictwa, które dostępne jest tutaj:

Zapraszamy do lektury zaktualizowanej wersji „Znaku Życia”. Dotychczasowa wersja liczyła 25 stron, a obecna, znacznie poszerzona, liczy ich 75, i dokumentuje dalsze losy anarchistów, Nicola i Alfredo, którzy dokonali zamachu na Roberto Adinolfiego, szefa włoskiej firmy nuklearnej. Jest to już druga (po „Czasie Bojowych Sumień”) z naszych broszur która tak obszernie przybliża wycinek z historii współczesnych grup insurekcyjnych, działających w ramach międzynarodowej sieci Nieformalnej Federacji Anarchistycznej.

„Wczoraj, to jest 12 grudnia 2013, gdy byliśmy zamknięci w naszych celach, dozorca ludzi Giannis Milonas zaczął odzywać się do nas w obraźliwy sposób. Gdy zapytaliśmy go dziś o powód takiego zachowania nadal kontynuował kłótnie – w rezultacie dostał od nas małą porcję przemocy, którą rozdziela codziennie innym, korzystając ze swojego klucza, dającego mu władzę.

Administracja więzienia, testuje nasze granice i naszą wytrwałość, zdecydowała się bowiem rozbić naszą społeczność. W tym momencie, pięciu z nas zostało odizolowanych w dyscyplinarnej sekcji Trzeciego Skrzydła, podczas gdy Giannis Naxakis i Babis Tsilianidis zostali przeniesieni do Czwartego Skrzydła zaś towarzysz Grigoris Sarafoudis do Piątego (bez umieszczania w dyscyplinarce).

13 czerwca 2012 roku, policyjna operacja o kryptonimie „Ardire” doprowadziła do fali nalotów i aresztowania ośmiu towarzyszy we Włoszech (Katia, Sergio, Alessandro, Giuseppe, Paola, Giulia, Stefano, Elisa) oraz dwóch poza granicami tego kraju (Marco Camenisch, Gabriel Pombo da Silva – skazani odpowiednio na 23 i 29 lat pozbawienia wolności). Ósemka towarzyszy przebywa teraz [luty 2014] poza więzieniem, mimo ciążących na nich zarzutach z artykułów 280bis, 270bis i 302 prawa antyterrorystycznego (obejmują one m. innymi „działalność wywrotową oraz „podżeganie do popełnienia przestępstwa”). Od ubiegłego roku, nad sprawą pracuje dwóch prokuratorów. Dochodzenie początkowo sterowane przez prokuratora Comodi z Perugii, zostało częściowo przejęte przez oskarżyciela Pradella z Milanu.

Stefano i Elisa powinni opuścić areszt w sierpniu 2012 roku, lecz tak się nie stało – prokurator Comodi wystąpił z kolejnym nakazem aresztowania pod pretekstem „niebezpieczeństwa ucieczki z kraju”. Podczas wstępnej rozprawy we wrześniu 2012 roku, prokurator z Perugii zadeklarował „niekompetencję terytorialną”, dlatego do pracy nad sprawą przydzielono innego prokuratora z Milanu. W grudniu 2012, sąd kasacyjny rozszerzył oświadczenie dot. niekompetencji terytorialnej na Giuseppe, Sergio i Katie. Od tego momentu, dwaj prokuratorzy pracują oddzielnie: Katia, Sergio, Giuseppe, Stefano i Eslisa stali się częścią „mediolańskiego dochodzenia”, natomiast sprawą Alessandro, Paoli i Giuli nadal zajmuje się prokurator z Perugii. Jedyny wyjątek stanowi Alessandro, który jest przesłuchiwany przez obu prokuratorów jednocześnie (powody tej sytuacji nie są nam znane).

By zażegnać wszelkie wątpliwości…

Jako anarchiści znajdujemy się w ciągłej konfrontacji z państwem/kapitałem we wszystkich jego przejawach; to nie ulega wątpliwości. Jednakże czasem, szczególnie gdy władza uderza z całą swoją brutalnością, niektórzy kierują swój zamglony wzrok w różne niejasne i niejednoznaczne zaułki. Uważam, iż niezbędne jest zachowanie spójności, nie dopuszczając do głosu praktyk i dyskursów, które starają się kreować ofiary i sieją defetyzm. Być może powinniśmy zrobić krok w tył, ale tylko po to, by wykonać kolejne pięć do przodu na kuszącym szlaku od niepewności do całkowitego wyzwolenia.