Wzywamy wszystkich uczestników i uczestniczki ruchu anarchistycznego i lokatorskiego oraz sympatyków i sympatyczki  do zademonstrowania swojej solidarności z Łukaszem, ze wszystkimi eksmitowanymi lokatorami oraz ze wszystkimi, którzy doznali przemocy ze strony policji – spotykamy się w dniu 7 maja (sobota) o godz. 13:00 przed bramą aresztu przy ulicy Młyńskiej 1 w Poznaniu.

Pobierajcie materiały (ulotka 1, ulotka 2, plakat) dotyczące Łukasza i zbliżającej się demonstracji i kolportujcie je w jak największej ilości. Liczymy na wasze wsparcie 7 maja!

Wysyłajcie też listy i kartki do Łukasza – wystarczą zwykłe pozdrowienia, zapewniamy jednak, że takie wyrazy wsparcia są niezwykle ważne i pomagają znieść szarą rzeczywistość za kratami. Adres:

Na przełomie marca/kwietnia na Białorusi miała miejsce kolejna fala represji przeciwko działaczom ruchu anarchistycznego i antyfaszystowskiego, młodzieży subkulturowej i kibiców piłkarskich.

W trakcie jednego z przeszukań funkcjonariusze przyznali, że generalny prokurator nakazał im zajrzeć do wszystkich -  związanych z osobami z subkultur -  spraw z ostatnich 2-3 lat i wsadzić za kraty każdego, kto do tej pory za nie jeszcze nie trafił.

W Brześciu GUBOP (Główny Zarząd ds. Walki z Przestępczością Zorganizowaną) regularnie wzywa antyfaszystów i anarchistów na przesłuchania, w ich mieszkaniach odbywają się przeszukania.

Dnia 27 kwietnia 2016 r. do więzienia na okres 3 miesięcy trafił Łukasz Bukowski, uczestnik poznańskiej Federacji Anarchistycznej. Wcześniej został oskarżony i skazany za naruszenie nietykalności cielesnej policjanta w związku z blokadą eksmisji Katarzyny i Ryszarda Jenczów z kamienicy przy ulicy Dąbrowskiego w Poznaniu. Aktywista w proteście przeciwko polityce eksmisyjnej i postępowaniu policji odmówił poddania się karze grzywny, która została zamieniona na pozbawienie wolności. Na wezwanie policji udał się do aresztu przy ulicy Młyńskiej, gdzie został osadzony.

To był ósmy stycznia, bo siódmego ustawa o inwigilacji poszła do Sejmu na pierwszą obradę. 8 stycznia odprowadziłam córkę do przedszkola. Wychodzę z przedszkola i podchodzi do mnie jakiś pan. Myślę sobie: „jakiś ojciec czy coś”, niski, niepozorny człowiek. Mówi do mnie: „Dzień dobry!”, pyta mnie o moje imię, czy to ja. Ja mówię, że tak. Jestem zdziwiona, o co chodzi. A on mówi do mnie: „wie pani, ja słyszałem, że pani ma ciężką sytuację życiową i chciałbym pani pomóc”. Po czym wyciąga legitymację, pokazuje mi i mówi: „Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego”. Sytuacja komiczna. I pyta mnie, czy wsiądę z nim do samochodu. Ja sobie wtedy wyjęłam papierosa, wiedziałam, jak trzeba reagować, żeby nie wsiadać z nim do samochodu. Od razu odmówiłam, zapaliłam tego papierosa, żeby zachować totalny spokój. Na to on powiedział, że w takim razie zawoła swojego kolegę, żeby był świadkiem naszej rozmowy, no i, czy możemy chwilę porozmawiać. Stwierdziłam, że chwilę porozmawiać możemy. Przyszedł kolega. No to kolega już był pokaźny, duży, łysy i taki zły. Tak, zabawa w dobrego i złego policjanta była.