Carlos i Carmen to działacze Ruchu 15 Maja z Granady, skazani ostatnio na 3 lata więzienia za udział w pikiecie 29 marca 2012, w ramach strajku generalnego. Brali udział w pikiecie ulicznej, weszli do baru i wygłosili w nim kilka sloganów. Właściciel lokalu wezwał policję. Jako, że aktywiści byli przekonani, że nie robią nic nielegalnego, psokojnie czekali na policjantów i podali im swoje dane osobowe. Później przekonali się, że oskarżono ich o „zamach na prawo do pracy”. Zostali skazani „przykładnym wyrokiem” na trzy lata, od razu w sądzie drugiej instancji, nie mogli więc starać się o zmniejszenie wymiaru kary. Po szerokiej akcji solidarnościowej sędzia zarządził natychmiastowe uwięzienie skazanych. Obecnie czekają na odpowiedź na wniosek o ułaskawienie obniżające karę o połowę. Jednak rząd hiszpański ułaskawia policjanta, który dopuścił się napaści seksualnej, a nie aktywistę. Carmen ma 56 lat, jest bezrobotna, ma dzieci. Carlos skończył właśnie medycynę, ale nie może złożyć egzaminu lekarskiego z powodu uwięzienia.

Aleksander Kołczenko został zatrzymany na Krymie 17 maja 2014. Jest podejrzewany o udział w „grupie terrorystycznej”, przygotowywanie zamachu terrorystycznego i podpalenie.

Podejrzewa się go o bycie częścią „grupy terrorystycznej”, która planowała wywołać eksplozje w pobliżu Memoriału Sławy, z płonącym tam wiecznym ogniem, oraz pomnika Lenina w Symferopolu 8 i 9 maja, oraz o uszkodzenie torów kolejowych i sieci elektrycznej. Kołczenko jest również podejrzewany o dwa podpalenia: siedziby ugrupowania Rosyjska Jedność i jednocześnie Centrum Rosyjskiego na Krymie dnia 14 kwietnia oraz biura partii Jedna Rosja w Symferopolu 18 kwietnia. Przewieziono go do Moskwy, jest przetrzymywany w areszcie Więzienia Lefortowskiego. Jego sprawa zajmuje się FSB (Federalna Służba Bezpieczeństwa), dawne KGB.

Po 8 wyczerpujących dniach, greccy więźniowie postanowili zawiesić strajk głodowy i kontynuować mobilizację przy pomocy innych środków.

W strajku uczestniczyło około 4,500 osadzonych z całej Grecji.

Towarzysze Michalis Nikolopoulos, Panagiotis Argyrou i Nikos Romanos opuścili skrzydło szpitalne. Czują się dobrze.

O rozwoju sytuacji będziemy informować na bieżąco.

źródło: http://grecjawogniu.info/?p=21861

23 czerwca w Rio zebrały się setki protestujących. Jeszcze przed przybyciem demonstrujących swą "paradę" miał państwowy aparat przymusu: 5 ciężarówek z oddziałami do tłumienia zamieszek, 40 żołnierzy i 200 tzw. "robocopów", oddziały "Military Ninja", a nawet Wydział Spraw Karnych. Mimo tej atmosfery stanu wojennego protestujący zjawili się na placu przy dźwiękach bębnów i wśród czarno - czerwonych flag. Grało ok. 300 osób, bardzo niewielu z nich było zamaskowanych. Policja otoczyła marsz, oddano dwa strzały w powietrze, by odstraszyć media. Zatrzymano dwie osoby podejrzane o "transport materiałów wybuchowych".

26 czerwca nocą, podczas protestu przeciwko aresztowaniu trzy dni wcześniej dwóch aktywistów, policja otoczyła marsz kordonem zanim on w ogóle ruszył. Kawaleria i oddziały do tłumienia zamieszek przytrzymały tak protestujących przez kilka godzin.

Od 23 czerwca 2014 roku uwięzieni anarchistyczni bojownicy uczestniczą w masowym strajku głodowym więźniów, skierowanym przeciwko nowej ustawie powołującej do życia tzw. „placówki maksymalnego bezpieczeństwa”. Mobilizacja objęła wszystkie greckie więzienia i jest kulminacją serii akcji protestacyjnych, jak również ogólnokrajowej głodówki, mającej swój początek w dniu 18 czerwca 2014.

Czytaj więcej: Grecja: Anarchistycznie więźniowie przyłączają się do strajku głodowego

Antyfaszysta przebywający w areszcie tymczasowym od połowy kwietnia i podejrzewany o napaść oraz pobicie nazisty atakującego pokojową manifestację (grudzień 2013) został uniewinniony przez sąd regionalny w Södertörn. Zarówno media jak i prokurator poprzednio prezentowali antyfaszystowski opór jako drugą stronę tej samej monety co atakujący faszyści. Sąd uniewinnił antyfaszystę uznając, że jego działanie było samoobroną, oraz obroną dzieci i osób starszych, które były częścią antyrasistowskiej manifestacji.

Bardzo cieszymy się, że nasz towarzysz został uniewinniony, ale uważamy, że nie powinien być w ogóle w sądzie. Oskarżenie było ze strony policji i prokuratury próbą zamknięcia antyfaszysty za coś, co nigdy nie powinno być uznane za przestępstwo. Było to oskarżenie polityczne, coś co sam antyfaszysta ukazał, kiedy będąc poszukiwanym przez władze nadal ukrywał się i wysłał w internet obrazek z napisem „prawda wygra”.